Arhiva > Sanja Atanasovska

македонско небо

Минувам по туѓи виножита си ја преселувам душата во еден мал куфер и заборавам на сите камења што дошле од блиску од оние кои се сомневаат дека правилно ги редам коцките во оваа животна игра. Сонувам под туѓи неба и слушам непознати гласови додека ѕвездите ми зборуваат на македонски.

Pročitaj cijelu poeziju

избледена страст

Слушам ѕвона од чекори на непознати патници ќе се качам на тронот без да бидам нечиј трофеј зад себе ќе ги оставам сите продавачи на магла што пропаѓаат во амбис покриен со цвеќе што вене. Жалам за сите изгубени писма што никогаш нема да стигнат на саканата дестинација. Се ближи јануари паѓа снег чувствувам ќе […]

Pročitaj cijelu poeziju

неправда

На полноќ се разминувам со стрелките на часовникот и очајно молам со острите краеви да ја извадат сета наталожена болка родена од неправда. Утре е нов ден ќе се разбудам со истото лице со истите навики и со старите предавства кроени по мерка на моите луѓе.

Pročitaj cijelu poeziju

патот кој мора да се мине

Доцна во ноќта  си ги средувам мислите  додека времето само порамнува сметки а црните птици носат лоши вести.    Вистината се бори за поглед во височина и џабе ми се сончеви чекори кога сум закотвена во море со несреќни судбини.    Ќе зборувам со молчење додека не ме разберат сите.    Сакам да бидам вечна […]

Pročitaj cijelu poeziju

борба

Се враќам на почетокот со корени во детството и со тишина те будам од соништа кои нема да се остварат. Јас би те заборавила би те избришала без двоумење и би се борела дури и кога мојата борба е оцрнета би се борела со згазено его ослободена од суета со помисла на лажните ветувања оставени […]

Pročitaj cijelu poeziju

сонување во празно

Сонувањето во празно е бесплатно а сепак чини прескапо.  Никој не предвидува  каде ќе заврши еден отсутно залутан поглед.  Кафето на масата  што долго те чека  проштално писмо ти пишува.  Ноќта ни раѓа куќи во кои ќе се вселиме откако одново ќе се родиме.  Улицата им припаѓа  на портокалите штом залезот ќе скршне зад ридови.  […]

Pročitaj cijelu poeziju

умирам во седум осмини

Кога ќе ме нема кажи нешто за мене, но внимавај да не биде празно.  Тој што не умрел  не знае како е да се живее.  Се уриваат лажните љубови како куќи со кревки темели и го убиваат човечкото во луѓето.  Јас секоја година по еднаш умирам  во седум осмини  во ритамот на моите чекори  додека […]

Pročitaj cijelu poeziju

во вечните книги

Кога ноќта ќе дојде по своето и ќе преспие во празната стомна не плаши се од оваа вселена од зборови што ти ја давам без повод за да ја чуваш занавек. Во малите места луѓето ја убиваат осамата. Кога нема да бидам на работа кога дома ќе ме нема не барај ме на погрешно место […]

Pročitaj cijelu poeziju

ќе ја изгаснам љубовта

Ќе ја изгаснам љубовта како светло во собата кога ќе сфатам дека е порок кога ќе стане неразумна кога ќе биде невозвратена кога ќе ги растоварам сите црни мисли што му тежат на овој ден и на овој живот ќе живеам праволиниски ќе пишувам сосема обично ќе ја изгаснам љубовта како светло во собата кога […]

Pročitaj cijelu poeziju

патувања

Се враќам од патувања со глава полна спомени. Сега можам да спијам во својата куќа без темел во својата соба без покрив да разговарам со ѕвезди да населувам магла во празните тефтери додека песок и камења се топат во моите раце. Од патувања се враќам со куфер полн сеќавања и знам дека ова е само […]

Pročitaj cijelu poeziju

prev posts