Kuća na obali nije više imala adresu

More joj je izbrisalo ime,

vjetar joj je izgovorio osmrtnicu

Stajala je kao napušteni svjedok,

ogoljena do kostiju vapna,

dok je sol tiho dovršavala ono

što vrijeme nikada ne uspije odjednom

.

Nekada si na južnom zidu

razapinjao nebo bojom

Govorio si:

“Plava mora biti dublja od straha.”

Ja sam vjerovala

da se dubina može izmiješati u limenci,

da će sunce ostati zarobljeno u slojevima,

kao srce u prsima

                    .

Ali sunce nije zarobljenik.

Ono gori i odlazi.

More dolazi i odnosi

A zid, koliko god šutio,

nije sposoban čuvati ono

što čovjek sam ne zna zadržati

                    .

Godine su se taložile kao prašina.

Ograda je prva pokleknula

Zatim prag

Zatim tišina koja je prestala biti zajednička

Na kraju je ostao samo zvuk mora —

težak, dubok, neumoljiv,

kao disanje nekoga tko se više ne vraća

                       .

Vratila sam se kad više nije bilo razloga

To je uvijek pravi trenutak za povratak

             .

Zid je bio ispucan,

poput dlana koji je predugo držao prazninu

Ispod sivila, ispod vlage i zaborava,

nazirala se tanka linija boje

         .

Nije bila lijepa

Nije bila čista

Ali bila je živa

Prislonila sam ruku na nju

kao na čelo djeteta u groznici

Osjetila sam toplinu koja nije dolazila izvana

               .

Tada sam razumjela —

postojana nijansa nije trag prošlosti

To je preobrazba

                 .

Ono što je nekada bilo na zidu

preselilo se u moju krv

Ono što je gorjelo između nas

nije nestalo s odlaskom,

nego je promijenilo oblik

                   .

Kuća je ostala bez vrata

More je nastavilo svoje beskrajno kretanje

Večer je zatvorila obalu u tamu

  .

Ali u meni je svjetlost ostala budna

.

Ne kao uspomena

Ne kao žal

–

Nego kao tiha, monumentalna istina:

da ništa što je jednom bilo autentično

ne umire

Ono se preobrazi

Ono postane temelj

Ono postane boja kroz koju gledamo svijet

.

I tada sam znala —

postojana nijansa nije ono što preživi vrijeme.

Postojana nijansa je ono

što postaneš

nakon što vrijeme prođe kroz tebe

***

I bijaše kuća na rubu voda,

i vjetar joj bijaše svjedok

More ustajaše i spuštaše se,

kao dah onoga koji ne spava

                      .

I čovjek razape nebo bojom,

i reče: “Neka plavet ostane.”

I žena držaše tišinu u rukama,

kao posudu punu svjetlosti

                   .

Ali vrijeme prođe preko zida

kao oganj što kuša zlato

I otpadoše slojevi,

i ostade ogoljena kost vapna

                 .

I uze more ogradu,

i uze prag,

i uze ime iz zraka,

i ostavi samo šum bez odgovora

                   .

I vrati se žena kad dani utihnuše

I dotače zid rukom,

i gle —

ispod pepela življaše tanka linija boje

                  .

I upita u sebi:

“Je li ovo ostatak, ili obećanje?”

                    .

I bi joj rečeno u tišini:

“Ono što bijaše istina

ne prebiva u zidu,

nego u srcu koje je izdržalo oganj.”

    .

I spozna ona

da postojana nijansa

nije ono što vrijeme poštedi,

nego ono što se preobrazi

i postane svjetlost iznutra

.

I kuća ostade na obali,

a more nastavi svoje kruženje

Ali žena pođe dalje,

noseći u sebi boju

koju vode ne mogaše ugasiti

                 .

I bijaše to dovoljno