sestri

.

Svatko tko se spustio u tmine i dotaknuo granicu mrtvih,
izranja s nevidljivim sidrom koje ga zauvijek veže za istinu.
To je sidro koje živi u metežu svijeta više ne mogu izgubiti.

                                     .

 Promatramo svoj zemaljski oblik u zrcalu vode—stalno se mijenja,
stari, rastače se i bježi poput pijeska kroz prste,
no upravo kroz taj prolazni privid spoznajemo ono što ne umire.

                                          .

 Dok materija neumitno propada i tone u zaborav,
u tihom carstvu duha tkaju se neuništive niti:
tamo šapati voljenih ostaju vječni, čisti i nježni.