Gledam u kamen gdje prst je pisao,
deset riječi da nam dušu spase.
Al’ čovjek je, sestro, slojeve izmislio,
da se mali klanjaju, a veliki krase.
                     .

Za male su zakoni okovi od gvožđa,
strah što u kosti utjeruje mrak.
Za velike, zapovijed je tek grana grožđa,
koju zgnječe nogom, ostavljajući trag.

                        .
Oni se ne plaše, ti dirigenti muke,
misle da su iznad dlanova što su nas tkali.
Dok mi peremo svoje djetinjstvo i ruke,
oni su sebi bogove od blata dali.
                         .

Ali zemlja je ista za onog što vlada,
i za onog što krotko zapovijed nosi.
U dnu iskopine, gdje sjećanje pada,
istina se mjeri u duši, ne u kosi.
________________________________________