R E M I N I S C E N C E

                      . 

YES, thou art gone I and never more

Thy sunny smile shall gladden me;

But I may pass the old church door,

And pace the floor that covers thee.

                  .

May stand upon the cold, damp stone,

And think that, frozen, lies below

The lightest heart that I have known,

The kindest I shall over know.

                    .

Yet, though I cannot see thee more,

‘Tis still a comfort to have seen;

And though thy transient life is o’er,

‘Tis sweet to think that thou hast been;

                    ,

To think a soul so near divine,

Within a form so angel fair,

United to a heart like thine,

Has gladdened once our humble sphere.

.

 

U S P O M E N A

 

Da, ti ode i nikad više

tvoj sunčani osmeh neće da me raduje;

no mogu prići starim crkvenim vratima tiše,

i proći podom gde tvoj pokrov tu je.

                      .

Stajati na hladnom kamenu vlažnom,

i misliti da ispod leži smrznuto

najsvetlije srce koje upoznah jednom,

najljubaznije, od mene prepoznato.

                    .

Ipak, premda te ne mogu videti više,

i dalje je uteha uvideti

da iako život tvoj prolazan bejaše,

slatko je bilo kraj tebe živeti.

             ,

Misliti o duši tako blizu božanskog,

u obliku koji je anđeoski divan,

sjedinjeno sa srcem poput tvog,

radovaše naš krajolik skroman.

                   .

S engleskog prepjevao  Milan  Drašković