(Michelangelo u skrovištu, 1530.)

Soba je uska, tek svijeća je pali,
dok svijet je vani postao mali.
Papin gnjev odjekuje zidom što zebe,
majstor u tami sad skriva sebe.

                .
Bez mramornog bloka, bez dlijeta u ruci,
samo crni ugljen u stvaralačkoj muci.
U dubokoj tišini, bez sunčeva sjaja,
na golom zidu sloboda se vaja.

                .
Crta mišiće, tetive i lica,
izranja Adam iz tamnih skica.
Ono što nekad za crkve je tkao,
sad je u sjeni na zidu ostao.

                         .
Tri duga mjeseca pod svodom kapele,
dok vani se vojske i sudbine dijele.
Dok mir ne svane i prođe oluja,
iz ove se grobnice genij išulja