Pod bijelim suncem osluškujem zrenje grana

U meni se budi nemir zrelih smokava

U krošnjama šušti zlatna težina plodova

Cvrčci mi pod kožom pletu mrežu od vrelog sitnog zlata

                                  .

U plodu se skuplja toplina spora tamna

Sok se do granice šutnje zgušnjava

Iz ploda izlazi spora, gusta svjetlost

i cijedi se niz prste kao med što pamti vrućinu dana

                               .

Breskva Ti se pod prstima otvara,

na strani okrenutoj suncu dozrijeva

U kokosu Tvoga ljeta šumi zatvoreno more

i njiše slanu tišinu među vlaknima.

.

Dok Te gledam, u meni agava skuplja sunce u oštrici lista

i sok se u meni penje, gust i neobjašnjiv

tijelo se puni ljetom koje se ne da zaustaviti

                                .

Pod noćnim suncem što se u moru gasi

ležim kao pijesak udišući tamu borova.

U meni se more lomi o stijene tišine.

.                     .                                   .

i svaka kap soli pamti oblik tvoga daha.

Oleandar se otvara u sjeni mojih usana,

gorak i bijel, kao ljiljan što se otvara u vlastitoj svjetlosti.