Pjesma još spava u tamnoj školjci grla,

a već joj pletu zlatne aureole od magle.

Od sitnog sjemena zvuka

niknuo je raskošni vrt od privida,

s krošnjama od praznih obećanja

i plodovima od tuđih snova.

                        .

Jedna iskra, mala kao suza zvijezde,

rasplamsana je u lažno sunce;

jedan šapat, izgubljen među borovima,

pretvoren je u oluju od svile i dima.

                        .

A negdje iza tih blistavih zavjesa

ostaje gola, umorna melodija —

ptica bez krila

koja još traži nebo u vlastitom pepelu.

                             .

Refren, taj umorni cvijet od pozajmljenih latica,

raste na tuđem suncu i tuđoj kiši.

Glas mu se zapliće među kamenjem nota,

kao slijepa ptica u vrtu bez proljeća.

                         .

Iz grla se prosipa srebrna prašina,

ali nema vatre u pepelu.

Samo blještavi leptiri od dima

slijeću na prazne grane tišine.

                             .

Melodija nosi haljinu od zvijezda,

a ispod nje drhti gola kost stvarnosti;

više je sjaj dalekog privida

nego plamen koji bi ugrijao noć.

                 .

Od nevidljive prašine riječi

tkaju im plašteve od zore,

na ramena im stavljaju krune

od prolaznog srebra i mjesečine.

                  .

Od malih tragova u pijesku

grade putove prema zvijezdama,

od jeke jedne pjesme

podignu hramove od stakla.

                     .

A kad se raspu svilene zavjese vremena,

kad utihnu sve ptice od papira,

ostane samo drvo što pamti ruke —

stara gitara pod slojem tišine.

                         .

Publika je nemirna rijeka bez sjećanja,

čas nosi cvijeće na svojim valovima,

čas odnosi imena u mulj vremena.

                       .

Danas podiže prijestolja od pjene,

sutra ih ostavlja školjkama zaborava.

Slava nije sunce uklesano u kamen,

već krhki mjehur svjetlosti na vjetru.

                           .

Jedan dah neba dovoljan je

da rasprsne sjajnu obmanu;

i ono što se činilo zvijezdom,

vrati se tiho u tamu iz koje je niklo.