Draženu Petroviću

.

Zlatna kugla je zatvoreno sunce koje pristaje na dlan

i tvoje srce koje ne kuca nego odskače

kroz krug mjeseca uhvaćen u nisku granu zraka i bijeli roj lišća

uhvaćen u tišini visine

zaljevom lišća u kojem se zadržava vjetar

u vjetru koji se uspravi nad krošnjama i nestane

i visinom grane što postaju tihe i primaju zlatni kruh svjetlosti

                           .

Bio si bijela ptica koja nije znala za povratak,

mladi vjetar uhvaćen u oblik čovjeka

kao bijeli galeb izgubljen među zvijezdama i mlad mjesec uronjen u podne

                      .

planina prelomljena u svjetlu

staklo neba što se raspukne nad zemljom

oblak rasut u visini bez kraja

bijela prašina neba raznesena bez vjetra

                        .

Kao ptica koja ne spušta let ni pred noći

krilom što ne pamti umor nego zrak

i svjetlost zadržana na rubovima perja

u jutro rasuto po kostima visine

sunce je naučeno na njegovo prolaženje

                       .

Pod oblakom rasutim prije kiše otišao si

kao plamen ostavljen usred zraka

i bijela ptica slomljena u prolazu

pred sunce prekinuto u vlastitom usponu